Szwecja - Serwis Informacyjny o Szwecji. Praca w Szwecji, oferty pracy, gospodarka szwedzka, polityka, szwedzkie partie polityczne, rząd, kultura, literatura szwedzka, film szwedzki, media, motoryzacja, sport, społeczeństwo, równouprawnienie, szkoła, edukacja, studia, wojsko, policja.
| < Kwiecień 2019 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30          
Zakładki:
E-słowniki szwedzkie
Literatura - Stypendia (sv)
Literatura szwedzka - Autorki (sv)
Literatura szwedzka - Portale (sv)
Literatura szwedzka - Wydawnictwa (sv)
Literatura szwedzka (pl)
Media szwedzkie:
Mówią:
Nauka szwedzkiego
Organizacje szwedzkie:
Piszą blogi o Szwecji
Portale z ofertami pracy w Szwecji
Różne o Szwecji
Rządzące partie:
Turystyka
Urzędy, instytucje, administracja w Szwecji:
Varia nie o Szwecji
Zlinkowały - zlinkowali mnie:
statystyka

Liczba odwiedzin od 10.02.2006 r.:

Społeczeństwo

niedziela, 13 stycznia 2008
Rząd szwedzki domaga się powoływania specjalnej komisji ds. przemocy domowej w każdym przypadku zabójstwa kobiety przez partnera. Szwedzka Minister Zdrowia Maria Larsson (chadecja) chce otrzymywać raporty relacjonujące każdy przypadek.

Zadaniem komisji będzie sprawdzenie, czy społeczeństwo jest wystarczająco chronione przed przemocą w rodzinie. Praca komisji ma być wzorowana na Lex Bobby (Prawo Bobby’ego). Jest to nowe rozwiązanie prawne ustanowione po tym, jak dziesięcioletni Bobby ze Smålandii został zamordowany przez swojego ojczyma i matkę. Zgodnie z Lex Bobby po każdym przypadku zabójstwa dziecka ma zostać przeprowadzony wywiad odpowiadający na pytania: co społeczeństwo, sąsiedzi, pracownicy instytucji społecznych wiedzieli o sytuacji dziecka, jakiego rodzaju środki zaradcze były podejmowane i jak dziecko mogłoby zostać uchronione przed zabójstwem. Ponadto proponuje się otwarcie w każdej gminie centrali, w której kobiety narażone na przemoc w rodzinie otrzymałyby kompleksowe wsparcie, potrzebne w takiej sytuacji zarówno ze strony policji, psychologa, lekarza, czy pomocy społecznej. Obecnie, jak podkreśla w rozmowie z aftonbladet.se Mikael Rying z Brottsförebyggande rådet (Brå)1, urzędu państwowego, który m.in. analizuje przestępczość w Szwecji, kobiety w podobnej sytuacji muszą odwiedzić siedem różnych instytucji, aby otrzymać pomoc. W związku z tym, że wśród ofiar przeważają kobiety z rodzin imigrantów, to właśnie im należy zapewnić szczególnie dużo uwagi.

Aftonbladet.se podaje za Brå dane dotyczące zabójstw kobiet w latach 1990-2004:
456 morderstw łącznie (ok. 17 rocznie, 30% imigrantki) w tym:
- 253 zabitych przez męża / partnera (1 kobieta zabita przez partnerkę)
- 66 zabitych przez znajomego, który nie był rodziną, ani partnerem (w tym 6 zabitych przez kobiety)
- 53 zabitych przez krewnego, najczęściej dorosłe dziecko (w tym 6 zabitych przez kobiety)
- 30 zabitych przez nieznanego sprawcę

Jak podaje feminoteka.pl za „Gazetą Wyborczą”,  ze statystyk polskiej policji wynika, że w 2007 roku odnotowano 848 zabójstw kobiet, będących wynikiem przemocy domowej lub picia alkoholu.

1 Brottsförebyggande rådet (Brå) – http://www.bra.se – ośrodek badawczo-rozwojowy w szwedzkim systemie prawnym, na który składają się następujące urzędy: policja, prokuratura, sądy, więziennictwo. Punktem wyjścia dla szwedzkiej polityki dotyczącej przestępczości są prace nad zapobieganie zbrodniom i wykroczeniom. Brå jest urzędem, który wspiera działania na rzecz spadku przestępstw i wzrostu bezpieczeństwa obywateli poprzez analizę danych na ten temat, informowanie o przestępczości i sposobach jej zapobiegania. Brå prowadzi oficjalne statystyki dotyczące przestępczości, ocenia propozycje reform, prowadzi badania na temat przestępczości aby pozyskać nową wiedzę na temat walki z nią, ponadto wspiera samorządy lokalne w działaniach zapobiegających wzrostowi przestępczości. Brå podlega rządowi oraz współpracuje z wieloma innymi urzędami i organizacjami. Grupą docelową działań Brå są decydenci, pracownicy systemu prawnego, osoby zajmujące się prewencją, media i społeczeństwo. Brå istnieje od 1974 roku a urzędem obecnie kieruje Jan Andersson. (tłumaczenie tekstu ze strony Brå)

Kriminalvården - http://www.kriminalvarden.se – system więziennictwa, więziennictwo

źródło:
1) Kommission ska utreda kvinnomord, http://www.aftonbladet.se/kvinna/article1603887.ab, 10.01.2008
2)
KGP: Więcej zabójstw z powodu przemocy domowej w 2007 roku,  http://www.feminoteka.pl/news.php?readmore=2538, 10.01.2007
We wrześniu 2007 dwie studentki, Ragnhild Karlsson i Kristin Karlsson wykąpały się topless w publicznym basenie, w Uppsali, za co zostały wyproszone z pływalni. Po zajściu złożyły skargę do Rzecznika ds. Równouprawnienia, na odmienne traktowanie kobiet i mężczyzn. Ich decyzja spotkała się z poparciem społecznym i zainspirowała kobiety z Lund i Malmö do zjednoczenia się wokół sprawy. W ten sposób do życia została powołana nieformalna grupa „Bara bröst”, która skupia już kilkadziesiąt osób. Grupa domaga się rzeczowej debaty na temat seksizmu i uprzedmiatawiania kobiet.

„Sprawa z Uppsali” odbiła się głośnym echem w mediach szwedzkich. Wszyscy czekali na stanowisko Rzecznika ds. Równouprawnienia Anne-Marie Bergström. Ta jednak w oświadczeniu uznała, że nie ma podstaw do wnoszenia sprawy z urzędu wobec władz pływalni. Bergström podkreśliła, że władze miały prawo wyprosić kąpiące się topless kobiety ze względu na panujące normy i zwyczaje. Jednocześnie Rzecznik pozytywnie skomentowała całą akcję i  jej znaczenie dla dyskusji nt. różnego przestawiania kobiet i mężczyzn w środkach masowego przekazu. W efekcie stanowiska Rzecznika, debata nabrała rozpędu. Wśród głosów nie zabrakło ironicznej krytyki pod adresem niefortunnego powoływania się Bergström w swoim stanowisku na panujące normy.

Cała sprawa, przez niektórych uznawana za nieistotną nabrała nieco innego znaczenia po skandalicznej publikacji zdjęcia nagiej Simone de Beauvoir  na pierwszej stronie „Le Nouvel Observateur” w setną rocznicę urodzin pisarki. Publikację jednoznacznie określono, jako hańbę. Lisa Irenius, dziennikarka „Dagens Nyheter”, na łamach dodatku Kultura w dn.se wyraża swoje zdziwienie dla takiego wyboru zdjęcia do artykułu, i podkreśla, że nie przypomina sobie, żeby jakiś jubilat został tak przedstawiony czytelnikom.

Tymczasem działaczki Bara bröst odnotowują na swoim blogu kolejne sukcesy. Kryte pływalnie w Sundsvall, Vattenpalatset w Eskilstunie i Simhallen w Vingåker zgadzają się na kąpiele topless.

Blog Bara bröst – http://barabrost.blogg.se

źródła:
1) Lisa Irenius, Nakenbild upprör, http://www.dn.se/DNet/jsp/polopoly.jsp?d=2207&a=731191&rss=2354, 9.01.2008
2) Sofia Hadjipetri, Fritt fram för bara bröst i badhus, http://www.aftonbladet.se/kvinna/article1594708.ab, 11.01.2008
3) TT, Badhuset du kan bada topless på, http://tv4nyheterna.se/1.241669/nyheter/2008/01/08/badhuset_du_kan_bada_topless_pa, 8.01.2008
4) Sundsvall TT, Framgång för Bara bröst i Sundsvall, http://www.svd.se/nyheter/inrikes/artikel_751011.svd, 8.01.2008
5) Behrang Behdjou, Får bada topless på badhus, http://www.expressen.se/nyheter/1.995937/far-bada-topless-pa-badhus, 8.01.2008
6) TT, Framgång för Bara bröst i Sundsvall, http://www.dn.se/DNet/jsp/polopoly.jsp?d=678&a=730809&rss=1399, 8.01.2008
7) Mian Lodalen, http://www.aftonbladet.se/debatt/article1561083.ab, 4.01.2008
8) Sanna Ferm, Frida Hellroth, Fegt och fel, JämO, http://www.expressen.se/debatt/1.951991/fegt-och-fel-jamo, 3.12.2007
9) TT, Jämo tar inte strid för topless, http://sydsvenskan.se/sverige/article283906.ece, 30.11.2007
10) Stockholm TT, Jämo tar inte strid för topless, http://www.svd.se/nyheter/inrikes/artikel_647943.svd, 30.11.2007
11) Krav på täckt överkropp i badet leder inte till stämning, http://www.jamombud.se/news/Kravpatacktoverkropp.asp, 30.11.2007
12) Jorunn Amcoff, Jämo tar inte strid för topless, http://uppsala.expressen.se/nyheter/1.949679/jamo-tar-inte-strid-for-topless, 30.11.2007
13) Diamant Salihu, Bara bröst anmäler badhus till JämO, http://www.kvp.se/nyheter/1.936019/bara-brost-anmaler-badhus-till-jamo, 30.11.2007
14) Martin Rex, Nätverk stöder toplessbadarna, http://www.kvp.se/nyheter/1.922151/natverk-stoder-toplessbadarna, 12.11.2007
15) Sofie Åhrman, Bra att frågan väcks på flera håll, http://uppsala.expressen.se/nyheter/1.922590/bra-att-fragan-vacks-pa-flera-hall, 12.11.2007
 
środa, 09 stycznia 2008

Co innego kojarzy się z największym gruczołem skórnym człowieka a co innego z kobiecymi piersiami, chociaż cały czas mówimy o tym samym. Raz są to skojarzenia seksualne, innym razem pozbawione podtekstu seksualnego. Szwedki domagają się poważnej debaty na temat seksizmu.

Wszystko zaczęło się we wrześniu 2007 w publicznym basenie, w Uppsali. Dwie studentki, Ragnhild
i Kristin Karlsson postanowiły wykąpać się topless, za co zostały wyproszone z pływalni. Dziewczyny zaskarżyły władze basenu do Rzecznika ds. Równouprawnienia, ponieważ uznały, że panowały tam inne zasady co do ubioru dla kobiet a inne dla mężczyzn. Ich demonstracja stała się inspiracją do powołania „Bara bröst” (Tylko Piersi), sieci, która skupia już kilkadziesiąt osób. Działające w niej osoby, chcą wywołać ogólnoszwedzką debatę na temat seksualizacji kobiecego ciała.

U starożytnych Żydów pierś była symbolem ostrożności, u Greków siedliskiem mądrości. Podczas igrzysk w Argos, dziewczęta biorące udział w biegach odsłaniały prawą pierś oddając w ten sposób cześć Herze. W średniowieczu wyobrażano sobie Roztropność jako kobietę z zasłoniętą welonem twarzą, ale z odkrytymi piersiami. Współcześnie, kobiece piersi są mile widziane w pornografii, w czasopismach erotycznych a niestosowne w publicznym miejscu. Właśnie ta niestosowność, wpisana w normę społeczną stała się pretekstem do niepostawienia przez Rzecznika ds. Równouprawnienia zarzutu pod adresem pływalni.

„Sprawa z Uppsali” wywołała falę reakcji i znalazła się właściwie na łamach każdego szwedzkiego dziennika. Anne-Marie Bergström , Rzecznik ds. Równouprawnienia podkreśliła znaczenie sprawy dla dyskusji na temat różnego przedstawiania i traktowania ciała kobiecego i męskiego. W swoim orzeczeniu Bergström wyjaśnia, że wywołuje to różne oczekiwania, inne wobec kobiet a inne w stosunku do mężczyzn. Nie jest jednak powodem do postawienia zarzutu o dyskryminację, władzom pływalni, która wyprosiła kąpiące się topless kobiety.  Z takim stanowiskiem nie mogą się jednak zgodzić aktywistki z Bara bröst, które w debacie na łamach dziennika „Expressen” wyrażają swoje rozczarowanie wobec Rzecznika. Według nich urząd Rzecznika ds. Równouprawnienia powinien zwalczać normy, które pokutują w społeczeństwie i nakładają na kobiety inne role, wymuszają odmienne zachowanie i nakazują inne sposoby ubierania się.

Efektem demonstracyjnej kąpieli topless jest ogólnoszwedzka debata na temat seksizmu, reifikacji kobiet i równouprawnienia. Środek, jakim ją wywołano jest odważny, ale okazał się skuteczny. Padają pytania o granicę, od której kobiece ciało zaczyna być obiektem seksualnym? Czy decyduje tutaj wiek, czy przyrost tkanki tłuszczowej? Dlaczego chudziutka ośmioletnia dziewczynka powinna zasłaniać piersi a chłopak z przerostem tkanki tłuszczowej może paradować z biustem w rozmiarze B? Dlaczego w witrynach niemal wszystkich sklepów, kiosków, na okładkach kolorowych magazynów znajdują się zdjęcia mniej lub bardziej rozebranych kobiet i uznaje się, że to „normalne” a kąpiąca się topless dziewczyna odstaje od normy? Dlaczego kobiece ciało jest stale pod naciskiem norm, które nie obowiązują mężczyzn?

Bara bröst odniósł pierwsze zwycięstwo, trafiając z problemem do mediów. Teraz należy czekać na efekt tej debaty.

poniedziałek, 15 stycznia 2007

Dzisiaj dostałam list od Pana Patryka, który pisze z prośbą o pomoc w znalezieniu szwedzkich portali i serwisów randkowych. Proszę bardzo. 

Ostatnim hitem wśród portali randkowych okazał się Q500.se. Średnia wieku w serwisie to 35 lat, aż 350 profili należy do 65 latków. Użytkownicy serwisu pochodzą z całej Skandynawii i na ogół mieszkają w dużych miastach. Na dzień dzisiejszy portal ma 45 000 zalogowanych osób, co jest niesamowitym rezultatem dla serwisu działającego od zaledwie 4 miesięcy. Mocnym atutem Q500.se jest sposób dobierania par. Zespół projektowy, tworząc serwis zaczął od opracowania we współpracy z psychologami i seksuologami testu, który składa się z 320 pytań. Pytania badają m.in. sposób komunikacji, oceniają, co jest dla nas ważne, jak oceniamy różne sytuacje, jakie użytkownicy mają zainteresowania, cechy osobowe, stosunek do seksu, współżycia. Właściwe opracowanie testu zajęło ekspertom rok czasu. Każda osoba logująca się w portalu, najpierw wypełnia test, którego rezultatem jest odszukanie profilu najbardziej pasującego partnera/ki. Każdy może dodać dodatkowe funkcje wyszukania według wieku, miejsca zamieszkania, wykształcenia, wyglądu itp. 

Osobiście patrzę na sukces tego serwisu z pewnym przymrużeniem oka, bo co jakiś czas w Szwecji pojawia się super portal randkowy, na którego punkcie wszyscy szaleją.  

Match.com: http://cp.intl.match.com/swe/chn/LP/index.html?tcid=259696

Spray: http://spraydate.spray.se/spraydate/

Tating.se: http://www.dating.se/

Dr. Kärlek: 41 195 profili: http://dejting.passagen.se/

Q500: http://www.q500.se/Guest_Main_Page.aspx

Meetic.se: http://passagen.meetic.se/

Parship.se: http://kw.parship.se/

E-kontakt.se: http://www.e-kontakt.se/default.asp

Love.se: http://www.love.se/index.jsp?ad=0

Drömdejt: http://www.dromdejt.nu/main.asp

Kramisar.se: http://www.kramisar.se/ 

(źródło: "Vem nätdejtar?, Expressen, 15.01.2007r., "Q500 en dundersuccé", Expressen", 15.01.2007r.)

niedziela, 07 stycznia 2007

Gminy szwedzkie są zobowiązane zapewnić dzieciom do 12 roku życia miejsce, w którym mogłyby one spędzać wolny czas na zabawie, realizowaniu swoich hobby, itp. Okazuje się jednak, że dzieci przestają uczęszczać do takich miejsc (fritidshem) najczęściej po trzeciej klasie szkoły podstawowej.  

W latach dziewięćdziesiątych przeprowadzono program oszczędnościowy, którego skutki odczuły boleśnie świetlice dla dzieci. Ilość personelu zmniejszono niemal o połowę a grupy zwiększyły się osiągając średnio 18 dzieci na świetlicę. Dr pedagogiki Maud Ihrskod, wykładowczyni na uniwersytecie w Växjö podkreśla, że to, co jest dla dzieci w tym wieku najważniejsze, to obecność dorosłych, do których można zwrócić się z prośbą o rozwiązanie problemu, od których można uczyć się etyki i moralnego zachowania, a przede wszystkim budowania poczucia własnej wartości i pewności siebie, co powinno nastąpić, jak dodaje dr Ihrskod przed osiągnięciem wieku dojrzałości, jeżeli chcemy mieć zdrowe psychicznie społeczeństwo.  

Tymczasem świetlice przestają być miejscem zabaw i nauki, jak wynika z raportu Skolverket, a stają się coraz częściej przechowalnią, gdzie nie ma miejsca na działalność pedagogiczną.  

Polska tak naprawdę dopiero się zmienia. Uczymy się organizować nasze życie, więc może warto byłoby uczyć się na błędach sąsiadów z północy. Zamiast cięć budżetowych w oświacie i kulturze, to właśnie tutaj powinniśmy najwięcej inwestować. Tak w swoim czasie zrobił rząd Finlandii, który postawił na naukę, zmieniając się z ubogiego kraju w jedną z najbardziej konkurencyjnych gospodarek świata. To Finlandia a nie inny kraj, od lat znajduje się na liście państw, które rocznie zatwierdzają największą ilość patentów. To Finlandia a nie inny kraj ma Nokię i staje się liderem nowych technologii. Ale tam, gdzie Szwedzi nostalgicznie dzielą włos na czworo, Finlandia podjęła ważną decyzję. Teraz pora na Polskę. Czy chcemy być tanią siłą roboczą, a obecnie również tanim zapleczem intelektualnym dla świata? Czy też chcemy krajobraz tego świata kształtować i nadawać mu polskie tony. 

(źródło: Gunilla Österlund, "Risk att fritidshem blir barnpassning", Ekot, 7.01.2007r.)

niedziela, 17 grudnia 2006

"Invandrare" to po szwedzku imigrant. Słowo to ma silne, negatywne konotacje. "Szwedzi uważają, że Duńczycy są rasistami. Duńczycy uważają, że Szwedzi są sterowanymi przez państwo hipokrytami o podwójnej moralności" – pisze w popołudniówce "Expressen" PM Nilsson. 

Nilsson odwołuje się do książki Nyfiken på Danmark, klokare på Sverige (Ciekawi Danii, mądrzejsi, jeśli chodzi o Szwecję), Hanne Sanders z Instytutu Studiów Duńskich na Uniwersytecie w Lund (Institutet för Danmarksstudier), która tłumaczy, że szwedzka tożsamość ma cechy imperialistyczne. Szwedzi uważają, bowiem, że są twórcami najlepszego na świecie systemu społecznego. Każdy, kto wierzy w szwedzki model, płaci podatki, realizuję politykę równouprawnienia kobiet i mężczyzn może uważać się za Szweda, Szwedkę.  

To prawda, że Szwecja jest bardzo otwarta i życzliwa na każdy przejaw zachwytu nią. Za każdym razem, gdy poszukiwałam materiałów do artykułów lub odpowiedzi na jakieś pytania, na listy otrzymywałam wyczerpujące odpowiedzi a niejednokrotnie załączone całe rozdziały, czy książki. Dostałam odpowiedź od samego premiera Görana Perssona. To społeczeństwo wierzy w siebie w sposób niezwykle subtelny i nienachalny. Jeżeli wybierasz życie wśród nas, zdają się mówić, to znaczy, że takie życie akceptujesz. Często byłam świadkiem bardzo roszczeniowego i bezczelnego zachowania imigrantów. Na zajęcia przychodzili "studenci", których zachęcając do nauki, państwo próbowało wyciągnąć z bezrobocia. Przyjeżdżali do Szwecji i pozostając w niej po 20 lat posługiwali się szwedzkim na poziomie bardzo podstawowej znajomości. Śmiali się z państwa, które w nich inwestowało, żartując sobie z naiwności tego społeczeństwa. To prawda, że społeczeństwo szwedzkie funkcjonuje w oparciu o wzajemne zaufanie. Jeszcze do niedawna można było zostawić zakupy w koszyku na rowerze, pójść do drugiego sklepu, wrócić i zastać tam zarówno rower, jak i zakupy. W Polsce można zostać okradzionym z zakupów zanim podjedzie się wózkiem do samochodu. Różnice są ogromne. Pozostawianie otwartych domów, klucz pod słomianką, domki letniskowe zaopatrzone w sprzęt AGD, elektroniczny, którego nikt nie kradnie. Piszę jeszcze do niedawna. Taką granicą czasową jest rozszerzenie UE i napływ mieszkańców nowej dziesiątki. Zaczęła wzrastać przestępczość, zaczęły znikać rowery z parkingów. Zaczęły narastać nastroje wrogości do napływowych. Tak niektórzy tłumaczą niebywałe wręcz zwycięstwo Sverigedemokraterna, partii o przekonaniach i powiązaniach nacjonalistycznych, rasistowskich, która po wyborach samorządowych ma swoich reprezentantów aż w 78 gminach a dla przykładu w Landskrona partia ta zdobyła 22,3 % głosów. 

Nie dziwi mnie ta wzrastająca niechęć dla imigrantów, którzy żerują na pomocy społecznej, są roszczeniowi i niewiele wysiłku wkładają w zmianę swojej sytuacji. Kłóciłabym się jednak, czy to jest rasizm, czy może jednak niezgoda na okradanie własnego państwa. Na odbieranie ludziom, tego co budowali pokoleniami: bezpiecznego, opartego na wzajemnym zaufaniu społeczeństwa. O tym, jak bardzo jest to otwarte na obcych społeczeństwo, świadczy ilość imigrantów, którzy jednak potraktowali poważnie otrzymaną pomoc i zamienili ją na własny sukces. Wystarczy przyjrzeć się rządowi szwedzkiemu i prześledzić życiorysy kilu ministrów. Pisałam tu również kiedyś o Polce, która jest radną Göteborga. W Szwecji stosunkowo łatwo zrealizować marzenia, bo państwo to daje ogromne wsparcie, lecz jednocześnie bardzo łatwo zwyczajnie dać się wpuścić w machinę pomocy społecznej, wysokie zasiłki i nieróbstwo. 

(źródło: PM Nilsson, "Dansk-svensk kriget", " Expressen", 17.12.2006r.)

sobota, 16 grudnia 2006

Sandra Engström nazwała w swoim felietonie, Malou von Sivers "krową w drodze do rzeźni". Prezydent IV RP, Lech Kaczyński na spotkaniu przywódców Unii Europejskiej w Brukseli nazwał dziennikarkę TVN 24, Ingę Rosińską "małpą w czerwonym". Przestrzeń publiczna niebezpiecznie zamienia się w ZOO.

Odnoszę wrażenie, że już naprawdę wszystko zostało powiedziane. Że nie ma granicy pomiędzy tym, co wypada, a co nie wypada mówić publicznie. Że nie ma już poszanowania słowa. Jest opluwanie się, im bardziej efektowne, tym większa frajda, ubaw i wyższe notowania.

Malou von Sivers, l. 53, nazywana szwedzką Oprah Winfrey, prowadzi program telewizyjny w TV4 "Efer tio". Sandra Engström ocenia w "Nöjesguiden"* programy telewizyjne. W jednym ze swoich stałych felietonów popuściła niebezpiecznie wodze fantazji, dając upust językowi w sposób, które media szwedzkie jednogłośnie określiły jako obrzydliwość. Engström zaatakowała Sivers personalnie, pisząc "Malou uprawia automasaż pomarszczonych czerwono-płomiennych piersi z równie martwym wzrokiem, z jakim przeprowadza wywiad z osobami, które przeżyły pożar w dyskotece w Göteborgu". Jak zauważyła von Sivers, tak seksistowski atak nigdy nie zostałby wymierzony pod adresem mężczyzny. Pytanie, jaki związek mają quasi literackie fantazje Engström z oceną sposobu prowadzenia programu przez prezenterkę?

Gdy dzisiaj rano słuchałam Tok FM przez moment sądziłam, że jeszcze nie przebudziłam się. Minister Obrony Narodowej, Radek Sikorski stwierdził, "przypominam sobie panią redaktor Rosińską, jako bardzo sympatyczną małpkę", dodał, że Lech Kaczyński nie musi przepraszać za nazwanie dziennikarki małpą w czerwonym, oraz że prezydent może na całej sprawie zyskać. Niech ktoś mi to wyłoży, wytłumaczy prosto, jak dziecku, bo może ja głupia jestem, no bo jak można zyskać publicznie po nazwaniu dziennikarki "małpą w czerwonym" w dodatku podczas tak prestiżowego spotkania jak szczyt w Brukseli?

Czyżby jednak zasada "co można wojewodzie, to nie tobie smrodzie" miała jednak płeć. Bo nie mam wątpliwości, że kobiety za swoje "wyskoki" płacą wysoką cenę: wyrzucenie z pracy, jak w przypadku Kerstin Hallert, o czym pisałam wcześniej, ostra krytyka mediów ogólnoszwedzkich, jak w przypadku Sandry Engström. Nasz wielki boss IV RP szafuje słowami, które nie przystoją głowie państwa. Chłopcy z jego ekipy posługują się językiem, który nie wypada nazywać polszczyzną. Raduś Sikorski z rozbrajającą szczerością powiadamia nas, że prezydent zyska po nazwaniu dziennikarki małpą. To może zgodnie z logiką Radka, zostanę prezydentem, gdy powiem publicznie, że mam dość tych świń politycznych IV RP, które ośmieszają Polskę?

* Nöjesguiden –przewodnik po rozrywce ( Zobacz)

* prezydent o dziennikarce "ta małpa w czerwonym" – Gazeta Wyborcza

(źródło: Maria Brander, "Malou von Sivers hånad i Nöjes-guiden", " Expressen", 16.12.2006r.;

"Utdrag ur Sandra Engströms tv-krönika", " Expressen", 16.12.2006r.)

środa, 13 grudnia 2006

Gdy podano do publicznej wiadomości "taśmy prawdy", Janina Paradowska skomentowała to, że takie rzeczy wiedziało się, ale dopiero, gdy zobaczyła takie nagranie na własne oczy uderzyło ją to swoją obrzydliwością. Teraz dowiedzieliśmy się, że posłowie wykorzystują seksualnie swoje pracownice. Podziwiam Anetę Krawczyk za odwagę. Opowiedziała publicznie o czymś, o czym "wie się", ale tak długo, jak nie ma ofiar i ich zeznań, prawda jest tylko domyślna.

Przeraża mnie skala polskich afer na tle seksualnym. Doszło do tego, że media zajmowały się anatomią wicepremiera, możliwościami seksualnymi lub ich brakiem u posłów Samoobrony. To nie jest opowiadanie sobie głupich kawałów o blondynkach. To jest epatowanie nas największymi kuluarowymi brudami. Pytanie na ile nas to uwrażliwia, a na ile przyzwyczaja do takich afer? Czy dojdzie do zapętlenia estetycznego, do takiego momentu, że już wyłącznie orgia kończąca się siekanką w stylu American Psycho będzie w stanie wzbudzić w nas odruch wstrętu?

Seksualne molestowanie może polegać na nieprzyjemnym, nachalnym rzucaniu spojrzeń, mierzeniu sylwetki, niedwuznacznym zatrzymywaniu się wzrokiem na biuście, na podszytych seksualnie komentarzach. W Polsce takie zachowanie to norma, jak się okazuje normą wśród polityków jest również zmuszanie podwładnych do świadczenia dla nich usług seksualnych, kupczenie stanowiskami za bezpłatne wygibasy w łóżku. Do tej pory sądziłam naiwnie, że polityka jest brudna na poziomie czarnego PR, pomówień, czyli takiego polskiego political live. Okazuje się, że polska polityka to dosłownie seks, kłamstwa i kasety wideo.

Dziennik "Aftonbladet" opisuje dzisiaj, jak szwedzkie panie minister były kiedyś molestowane seksualnie. Gunilla Carlsson (l. 43), która jest ministrem ds. pomocy dla krajów rozwijających się, często słyszała, że jest "młoda i słodka" oraz "naiwna". Minister ds. UE, Cecilię Malmström (fp) nazywano, mimo, że mierzy 183 "lilla gumman*", co można przetłumaczyć, jako "mała stara".

*Lilla gumman – mężowie mówią często o żonie "stara", czyli gumman. Chociaż w moim odczuciu gumman to raczej staruszka, rozumiane jako coś pieszczotliwego.

(źródło: Petter Ovander, "Ministrarna trakasseras", " Aftonbladet", 13.12.2006r.)

środa, 22 listopada 2006

Ile razy zdarzyło wam się, że po zapadnięciu zmroku bałyście się wychodzić z domu? Nie można akceptować, że znaczna część społeczeństwa żyje w ciągłym strachu – uzasadnia swój pomysł Cecilia Wigström, która prowadzi kampanię na rzecz bezpiecznego dla kobiet Göteborga. Cecilia Wigström ( Czytaj) jest parlamentarzystką z ramienia Folkpartiet liberalerna (Ludowa Partia Liberałów), która tworzy obecnie rządzący centroprawicowy rząd. Zwyciężyła w wyborach parlamentarnych 17 września 2006 roku zdobywając 1899 głosów, najwięcej w swojej partii w Goteborgu. Uważa, że powinno się stworzyć specjalne miejsca parkingowe dla kobiet, które byłyby łatwo dostępne. W przypadku parkingów podziemnych lub kilkupiętrowych domów parkingowych takie miejsca parkingowe dla kobiet powinny znajdować się blisko wjazdu. 

-Wiele kobiet żyje tak, żeby unikać niebezpiecznych miejsc, narażających je na przemoc seksualną – dodaje Wigström – Chcę, żeby Göteborg był miastem bezpiecznym dla wszystkich. 

Wigström powołuje się w kampanii na rzecz parkingów dla kobiet, na istniejące już tego typu rozwiązania w Szwajcarii.  

(źródło: Informacja biura prasowego Cecilia Wigström, "Inrätta kvinnoparkering i parkeringhusen", 21.11.2006r.) 

wtorek, 21 listopada 2006

Jako liberalna feministka chcę walczyć ze staromodnymi podziałami na role męskie i kobiece, które nie pozwalają nam być wolnymi ludźmi, żyjącymi tak jakbyśmy chcieli żyć.  

Aborcja oznacza dla niej prawo kobiety do decydowania o swoim ciele. Bardzo często zabiera głos w publicznych debatach w kwestiach kobiet, demokracji, praw człowieka. Birgitta Ohlsson*, bo o niej mowa została uznana przez magazyn "Damernas värld" feministką roku 2006.  

*Eva Birgitta Ohlsson Klamberg – Ur. 20 lipca 1975 r. w Linköping. Mieszka w Sztokholmie (Vasastan). Jest parlamentarzystką z ramienia Folkpartiet liberalerna (Ludowa Partia Liberałów). Skończyła politologię na Uniwersytecie Sztokholmskim. Członkini zarządu SIDA oraz SILC. Najważniejsze kwestie polityczne: feminizm, tolerancja, solidarność i ochrona zwierząt. Założycielka liberalnofeministycznej sieci Felira (www.felira.nu). 

Birgitta Ohlsson Strona Domowa

Birgitta Ohlsson Wikipedia

 
1 , 2 , 3 , 4