Szwecja - Serwis Informacyjny o Szwecji. Praca w Szwecji, oferty pracy, gospodarka szwedzka, polityka, szwedzkie partie polityczne, rząd, kultura, literatura szwedzka, film szwedzki, media, motoryzacja, sport, społeczeństwo, równouprawnienie, szkoła, edukacja, studia, wojsko, policja.
| < Kwiecień 2019 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30          
Zakładki:
E-słowniki szwedzkie
Literatura - Stypendia (sv)
Literatura szwedzka - Autorki (sv)
Literatura szwedzka - Portale (sv)
Literatura szwedzka - Wydawnictwa (sv)
Literatura szwedzka (pl)
Media szwedzkie:
Mówią:
Nauka szwedzkiego
Organizacje szwedzkie:
Piszą blogi o Szwecji
Portale z ofertami pracy w Szwecji
Różne o Szwecji
Rządzące partie:
Turystyka
Urzędy, instytucje, administracja w Szwecji:
Varia nie o Szwecji
Zlinkowały - zlinkowali mnie:
statystyka

Liczba odwiedzin od 10.02.2006 r.:

Religia

środa, 14 października 2009
W Szwecji osoby homoseksualne mogą adoptować dzieci, pobierać się. Mogą pod warunkiem, że nie pochodzą z kultur zemsty honorowej. SVT Dokument Inifrån 4 października dokonał przełomu w debacie na temat wykluczenia osób homoseksualnych w rodzinach, które kierują się zasadą zemsty honorowej, pokazując film dokumentalny Sämre än djur (zobacz).

Mohammad po tym, jak oświadczył rodzicom, że jest gejem trafił do aresztu domowego i to była najlżejsza forma opresji, pomijając groźby śmierci i zachęty, żeby sam popełnił samobójstwo. Cherin była bita przez swojego ojczyma grubym kijem. Oboje postanowili opowiedzieć swoje historie o życiu osób, którym rodziny odmawiają prawa do życia.

Reżyser filmu Oscar Hedin na pomysł tego reportażu wpadł nagrywając poprzedni o młodych wyznawcach islamu w Szwecji, który został potem nominowany do nagrody Guldbaggen 2007. Wówczas poznał Cherin, ale kobieta nie była jeszcze gotowa, żeby opowiedzieć przed kamerą swoją historię.

Film wywołał w kilka dni po projekcji krytyczną reakcję Arabiskt Initiativ, której lider określił reportaż, jako stygmatyzujący i rasistowski wobec rodzin arabskich i muzułmańskich. Uważa on, że kultury zemsty honorowej są obecne we wszystkich społeczeństwach i równie dobrze w filmie można było pokazać problem braku akceptacji dla homoseksualizmu w tradycyjnej rodzinie katolickiej. Ponadto nie podobało mu się, że Mustafa, ojczym Cherin może być odbierany, jako Muzułmanin wypowiadający się w imieniu innych Muzułmanów.

Obecność ojczyma Cherin w filmie jest dużą niespodzianką. W islamie nie ma miejsca na homoseksualizm, jest to temat tabu a tradycja odbiera cześć rodzinie, w której pojawi się ten "problem". Reżyser obecność ojczyma w filmie tłumaczy jego potrzebą opowiedzenia swojej wersji. Jednocześnie w ten sposób po raz pierwszy w szwedzkiej debacie o kulturach zemsty honorowej pojawił się głos oprawcy.

Mustafa po 25 latach mieszkania w Szwecji musiał opuścić kraj i zdecydował się wrócić do Tunezji. Był zhańbiony a tym samym narażony na wykluczenie ze swojego środowiska. Jak słusznie zauważa Jon Voss na łamach qx.se jest on więźniem czegoś dużo większego od niego samego. Dodajmy tradycji, która z jednej strony zmusza go do roli oprawcy a z drugiej sprowadza go do pozycji ofiary.

W debacie pojawiają się głosy usprawiedliwiające dyskusję na temat zemst honorowych, wśród których najważniejszy to ten, że dostrzeżenie problemu zemsty honorowej nie czyni nikogo rasistą. Jednym z zarzutów Jona Vossa wobec niektórych szwedzkich intelektualistów jest nienazywanie problemu po imieniu i zamiast mówienia o kulturze zemsty honorowej mówienie o przemocy mężczyzn wobec kobiet. Najwyraźniej poprawna politycznie Szwecja ma problem, nie tylko z jednoznacznym określaniem pewnych zjawisk, lecz także z rozwiązywaniem kwestii rodzących się w środowiskach imigrantów. Cherin otrzymała pomoc kvinnojour, lecz Mohammad musiał radzić sobie sam. Ciężkie chwile wytrzymują dzięki wsparciu przyjaciół, bo ich rodzice nie chcą ich znać. Cherin ma szczęście, bo rozmawiają z nią jej siostry, lecz dla jej ojczyma nie jest już człowiekiem, jest czymś gorszym od zwierzęcia - "sämre än djur".

Film miał swoją premierę w kinie Rio w Sztokholmie. Będzie również wyświetlany w Malmö w kinie Spegeln i w Göteborgu w kinie Roy. Pokazom będą towarzyszyły seminaria.
02:03, szwecja11 , Religia
Link Komentarze (2) »
sobota, 10 października 2009

Szwecja staje się coraz mniej bezpiecznym krajem do życia. Mieszkańcy niektórych dzielnic szwedzkich miast, boją się wychodzić po zmroku z domu. Czyżby raj, którym jest szwedzki folkhem właśnie się kończył? Czy szwedzka tolerancja i otwartość na inne kultury będzie teraz zbierać takie żniwo? Zobacz

15:11, szwecja11 , Religia
Link Komentarze (7) »
środa, 23 września 2009

Parvin Ardalan (37 l.), walcząca od lat o równe prawa kobiet i mężczyzn w Iranie, została w 2007 roku laureatką Nagrody im. Olofa Palmego. Jest m.in. inicjatorką trwającej cały czas kampanii „One Million Signatures Demanding Changes to Discriminatory Laws” (Milion podpisów w celu zmiany prawa dyskryminującego kobiety), była prześladowana, grożono jej. W kwietniu 2007 roku została skazana wraz z inną czołową feministką na trzy lata więzienia w zawieszeniu i karę pozbawienia wolności do sześciu miesięcy. W uzasadnieniu wyroku podano, że jej walka o prawa kobiet w Iranie jest „naruszeniem bezpieczeństwa narodowego”.

Parvin Ardalan wielokrotnie podkreśliła, że Nagroda im. Olofa Palmego należy się całemu ruchowi feministycznemu w Iranie. Jednak jury chciało docenić jej szczególny wkład w walkę o prawa człowieka. Ardalan jest od ponad dekady wiodącą działaczką na rzecz równouprawnienia. Wraz z Noshin Ahmadi Khorasani w połowie lat dziewięćdziesiątych założyła Markaz-e Farhangi-ye Zanana (Women’s Cultural Centre), które stało się wkrótce opiniotwórczym ośrodkiem, w którym zgromadzono największą ilość materiałów, analiz na temat sytuacji kobiet w Iranie. Od 2005 roku organizacja wydaje on-line „Zanestan” pierwszy w Iranie magazyn poświęcony prawom kobiet, którego redaktor naczelną jest Ardalan. 12 czerwca 2006 w Teheranie odbyła się manifestacja pokojowa na rzecz praw kobiet, którą rozgromiła brutalnie policja a wiele uczestniczek zostało schwytanych, w tym Ardalan, oskarżona o zorganizowanie manifestacji.

Ceremonia wręczenia nagrody miała miejsce 6 marca 2008 w Sztokholmie, symboliczne dwa dni przed międzynarodowym dniem kobiet. Zazwyczaj nagroda jest wręczana w dniu urodzin Olofa Palmego, czyli 30 stycznia. Laureatka cierpi na MS (stwardnienie rozsiane), więc nie było pewne, czy przybędzie do Szwecji.

2 marca wieczorem Ardalan była jednak w drodze na uroczystość wręczenia nagrody, która miała mieć miejsce w czwartek, w Sztokholmie. Niespodziewanie została zatrzymana przez agentów służb specjalnych i zmuszona do opuszczenia samolotu na lotnisku w Teheranie.

Jak podawała wówczas aftonbladet.se, Ardalan siedziała w samolocie, który przez Paryż miał polecieć do Sztokholmu, gdy na jego pokład weszli agenci i kazali jej puścić samolot. Piloci Air France protestowali przeciwko takiemu traktowaniu, lecz Ardalan nie chciała przeszkadzać w locie i zgodziła się na opuszczenie pokładu. Następnie odmówiono jej prawa wylotu z Iranu. Na stronie Olof Palmes Minnesfond, fundacji, która była inicjatorem Nagrody pojawił się komunikat prasowy o tym, że ceremonia będzie miała miejsce zgodnie z planem. Władze Fundacji miały do końca nadzieję, że rząd irański przemyśli sobie sprawę i ostatecznie zezwoli Ardalan na wylot z kraju.

Ardalan bez względu na zagrożenie, groźby i prześladowania stale kontynuuje swoją działalność. Jesper Bengtsson, dziennikarz Aftonbladet spotkał się z Ardalan latem zeszłego roku w Teheranie. Umówił się z działaczką w kawiarni, ale gdy poinformował kierowcę taksówki, z kim jest umówiony, ten zatrzymał samochód dopiero kilka przecznic dalej. Był śmiertelnie przerażony, że mógłby stracić swoją licencję, gdyby wyszło na jaw, że dowiózł zachodnioeuropejskiego dziennikarza do Ardalan. Parvin Ardalan przyznała w wywiadzie, że sytuacja w Iranie ostatnimi czasy się pogorszyła, ale ruch kobiecy przybrał na sile, chociaż demonstracje mają głównie miejsce w życiu prywatnym, gdzie kobiety odmawiają trzymania się upokarzających je reguł i żądają dla siebie większych praw.  Ardalan ma nadzieję, że te prywatne protesty przeniosą się do sfery publicznej.

Działaczka została zaproszona na Targi Książki w Göteborgu i ma przemówić na stoisku Aftonbladet. Podobnie, jak Jesper Bengtsson zastanawiam się, czy i tym razem władze Iranu odmówią jej wylotu do Szwecji?

Zobacz:
Strona internetowa nagrody: http://www.palmefonden.se/index.php?page=18
Złóż swój podpis i przyłącz się do kampanii „Milion podpisów…”: http://www.we-change.org/spip.php?article19

Źródła:
1) http://www.aftonbladet.se/ledare/ledarkronika/jesperbengtsson/article5839201.ab
2) wcześniejsze wpisy, Szwecja – Serwis Informacyjny o Szwecji

tagi: Szwecja, Skandynawia, 2009, Szwecja – Serwis Informacyjny o Szwecji, prawa człowieka, prawa kobiet, feminizm, równouprawnienie

19:56, szwecja11 , Religia
Link Dodaj komentarz »
czwartek, 17 września 2009
niedziela, 01 marca 2009

Wczoraj na pływalni Hertsö-badet w położonym na północy Szwecji Luleå, po raz pierwszy wprowadzono wstęp na basen wyłącznie dla kobiet. Korzystające z basenu kobiety mogą wypożyczyć stroje kąpielowe, wzorowane na muzułmańskich burkach. Burkinin*, którego nazwa jest krzyżówką „burki” i „bikini”, jest zrobione podobnie, jak zwykły strój kąpielowy z lycry i pokrywa całe ciało z wyjątkiem twarzy i stóp. Nowe godziny wstępu wyłącznie dla kobiet będą testowane przez pięć kolejnych sobotnich poranków.

Jak podaje dziennik „Svenska Dagbladet” rezerwowanie wstępu dla grup kobiet nie jest niczym dziwnym, bo zarówno organizacje kobiece rezerwują baseny dla swoich członkiń, ale też gminy organizują zajęcia na basenie wyłącznie dla kobiet. Pływalnia
Fittjabadet w Botkyrka wprowadziła dla przykładu pływanie tylko dla kobiet a ponadto założyła szkołę nauki pływania dla kobiet, która cieszy się sporym wzięciem.

Taka segregacja na publicznych pływalniach otwiera drogę do korzystania z nich muzułmankom, którym religia nie pozwala na przebywanie na basenie razem z mężczyznami. Rozumiem doskonale szwedzką poprawność polityczną i otwartość na inne religie i kultury. W tej jednak sytuacji uważam, że należy zwalczać niepojętną opresyjność islamu wobec kobiet i domagać się usunięcia z tej religii zasad, które np. łamią prawa człowieka. Tak długo, jak będą istniały aranżowane małżeństwa, zabójstwa honorowe, okaleczanie kobiecych narządów płciowych tak długo będę mówiła wyraźne NIE dla islamu. Z drugiej strony cieszę się, że w Szwecji wychodzą naprzeciw potrzebom muzułmanek, bo niesprawiedliwe byłoby zamykanie przed nimi świata tylko dlatego, że ich religia zamyka je na świat. Takim jednak przejawom tolerancji religijnej, jaka ma miejsce w pływalniach powinna jednocześnie towarzyszyć edukacja na rzecz wprowadzania islamu z ludzką twarzą.


*burkinin – zaprojektowała Aheda Zanetti Australijka pochodząca z Libanu.

Źródła:
1) Ulrika Vallgårda,  Särskilda badpass för kvinnor, 28.02.2009,
http://www.svd.se/nyheter/inrikes/artikel_2533309.svd
2) Petter Forslund, Göteborg fälls för diskriminering, 29.01.2008,
http://www.svd.se/nyheter/inrikes/artikel_819013.svd

tagi: Szwecja, religia, poprawność polityczna w Szwecji, wiara w Szwecji, muzułmanki w Szwecji, tolerancja religijna

18:40, szwecja11 , Religia
Link Komentarze (16) »
poniedziałek, 03 marca 2008

Parvin Ardalan, działaczka feministyczna walcząca od lat w Iranie o prawa kobiet, została tegoroczną laureatką szwedzkiej Nagrody im. Olofa Palmego. Wczoraj wieczorem była w drodze na uroczystość wręczenia nagrody, która miała mieć miejsce w czwartek, w Sztokholmie. Niespodziewanie została zatrzymana przez agentów służb specjalnych i zmuszona do opuszczenia samolotu na lotnisku w Teheranie.

Jak podaje aftonbladet.se, Ardalan siedziała w samolocie, który przez Paryż miał polecieć do Sztokholmu, gdy na jego pokład weszli agenci i wywołali ją do opuszczenia samolotu. Piloci Air France protestowali przeciwko takiemu traktowaniu, lecz Ardalan nie chciała przeszkadzać w locie i zgodziła się na opuszczenie pokładu. Następnie odmówiono jej prawa wylotu z Iranu. Na stronie Olof Palmes Minnesfond, fundacji, która jest inicjatorem Nagrody pojawił się komunikat prasowy o tym, że ceremonia będzie miała miejsce zgodnie z planem. Władze Fundacji mają nadzieje, że rząd irański przemyśli sobie sprawę i ostatecznie zezwoli Ardalan na wylot z kraju.

Parvin Ardalan ma otrzymać nagrodę za swoją walkę na rzecz równouprawnienia kobiet w Iranie. Ardalan bez względu na zagrożenie, groźby i prześladowania stale kontynuuje swoją działalność.

źródła:
1) Olof Jönsson, Palmepristagare stoppas av agenter, http://www.aftonbladet.se/nyheter/article1967954.ab, 3.03.2008
2) Olof Palmes Minnesfond - http://www.palmefonden.se
3) Parvin Ardalan nekas utresa från Iran, http://www.palmefonden.se/index.php?page=25, 3.03.2008

tagi: Szwecja, nagroda im.
Olofa Palmego, prawa człowieka, prawa kobiet, równouprawnienie kobiet i mężczyzn, dyskryminacja.

20:51, szwecja11 , Religia
Link Dodaj komentarz »
środa, 13 lutego 2008

Parvin Ardalan (36 l.), feministka, walcząca o równe prawa kobiet i mężczyzn w Iranie, została tegoroczną laureatką Nagrody im. Olofa Palmego. Jest m.in. inicjatorką trwającej cały czas kampanii „One Million Signatures Demanding Changes to Discriminatory Laws” (Milion podpisów w celu zmiany prawa dyskryminującego kobiety), była prześladowana, grożono jej. W kwietniu 2007 roku została skazana wraz z inną czołową feministką na trzy lata więzienia w zawieszeniu i karę pozbawienia wolności do sześciu miesięcy. W uzasadnieniu wyroku podano, że jej walka o prawa kobiet w Iranie jest „naruszeniem bezpieczeństwa narodowego”.

Parvin Ardalan wielokrotnie podkreśliła, że nagroda należy się całemu ruchowi feministycznemu w Iranie. Jednak jury chciało docenić jej szczególny wkład w walkę o prawa człowieka. Ardalan jest od ponad dekady wiodącą działaczką na rzecz równouprawnienia. Wraz z Noshin Ahmadi Khorasani w połowie lat dziewięćdziesiątych założyła Markaz-e Farhangi-ye Zanana (Women’s Cultural Centre), które stało się wkrótce opiniotwórczym ośrodkiem, w którym zgromadzono największą ilość materiałów, analiz na temat sytuacji kobiet w Iranie. Od 2005 roku organizacja wydaje on-line „Zanestan” pierwszy w Iranie magazyn poświęcony prawom kobiet, którego redaktor naczelną jest Ardalan. 12 czerwca 2006 w Teheranie odbyła się manifestacja pokojowa na rzecz praw kobiet, którą rozgromiła brutalnie policja a wiele uczestniczek zostało schwytanych, w tym Ardalan, oskarżona o zorganizowanie manifestacji.

Ceremonia wręczenia nagrody odbędzie się 6 marca w Sztokholmie. Symboliczne dwa dni przed międzynarodowym dniem kobiet. Zazwyczaj nagroda jest wręczana w dniu urodzin Olofa Palmego, czyli 30 stycznia. Laureatka cierpi na MS (stwardnienie rozsiane), więc nie jest do końca pewne, czy przybędzie do Szwecji.

Olof Palmepriset / Nagroda im. Olofa Palmego
Jest przyznawana od 6 lutego 1987 roku, corocznie za działalność na rzecz praw człowieka. Pierwszą nagrodę otrzymał Cyril Ramaphosa, ówczesny Sekretarz Generalny National Union of Mineworkers. Nagroda ma nie tylko charakter symboliczny, lecz jest również nagrodą pieniężną. Na początku wynosiła 100 000 koron a od 1998 roku 50 000 dolarów, następnie od 2006 75 000 dolarów. Uroczystość wręczenia nagrody odbywa się o ile jest to możliwe w dniu urodzin Olofa Palmego, to jest 30 stycznia.

Zobacz:
Strona internetowa nagrody: http://www.palmefonden.se/index.php?page=18
Złóż swój podpis i przyłącz się do kampanii „Milion podpisów…”: http://www.we-change.org/spip.php?article19

Laureatki i laureaci Olof Palmepriset:
2007
 Parvin Ardalan, Iran
2006 Kofi Annan (Sekretarz Generalny ONZ w latach 1997-2006) oraz Mossaad Mohamed Ali (The Amel Centre for the Treatment and Rehabilitation of Victims of Torture in South Darfur, Ghana i Sudan
2005 Aung San Suu Kyi, Burma
2004 Anna Politkowska, Ljudmila Aleksejeva, Sergiej Kovaljow, Rosja
2003 Hans Blix, Szwecja
2002 Hanan Ashrawi, Palestyna
2001 Fazle Hasan Abed, Bangladesz
2000 Bryan Stevenson, USA
1999 Kurdo Baksi, Björn Fries i ”Föräldragruppen i Klippan”, Szwecja
1998 Niezależne media w byłej Jugosławi reprezentowane przez Veran Matic, Senad Pecanin, Bośnia-Hercegowina i Victor Ivanic, Chorwacja
1997 Salima Ghezali, Algieria
1996 Casa Alianza pod kierownictwem Bruce Harris, Ameryka Centralna
1995 palestyńska Fatah Youth, izraelska Labour Young Leadership i Peace Now
1994 Wei Jingsheng, Chiny
1993 Studenter för Sarajevo
1992 Arzu Abdullayeva i Anahit Bayandour, Armenia i Azejberdżan
1991 Amnesty International
1990 Harlem Désir i SOS Racisme, Francja
1989 Václav Havel, Czechosłowacja
1988 Siły pokojowe ONZ
1987 Cyril Ramaphosa, Afryka Południowa

źródło:
1) Bitte Hammargren, Palmepriset till Parvin Ardalan, http://www.svd.se/nyheter/inrikes/artikel_867997.svd, 13.02.2008
2) Sara Ullberg, Olof Palmepriset till iransk kvinnokämpe, http://www.dn.se/DNet/jsp/polopoly.jsp?d=1058&a=742390&rss=1399, 13.02.2008
3) Władze Iranu oskarżyły walczące o prawa kobiet działaczki, http://wirtualnemedia.pl/document,,2108178,Wladze_Iranu_oskarzyly_walczace_o_prawa_kobiet_dzialaczki.html, 7.05.2007

18:54, szwecja11 , Religia
Link Dodaj komentarz »
wtorek, 05 lutego 2008
Lars Leijonborg, minister nauki i szkolnictwa wyższego z Partii Liberalnej* uważa, że radykalizacji islamu w Szwecji sprzyja brak krajowych imamów i nauczanie przez radykałów przyjeżdżających do Szwecji np. z Arabii Saudyjskiej. Minister w wypowiedzi dla Sveriges Radio podkreślił, że imamowie kształcący się w Szwecji, obowiązkowo uczyliby się o równouprawnieniu kobiet i mężczyzn.
niedziela, 03 lutego 2008
Biskup Carl Axel Aurelius odpowiedział na pytanie dziennikarza, żeby zgłosił się po komentarz do rzecznika prasowego i odłożył słuchawkę. W ten sposób Kościół ucina dyskusję na temat pastora, który jest podejrzany o molestowanie seksualne trzech kobiet. Standardowe zachowanie pastora, to podszczypywanie kobiet w tyłek.
poniedziałek, 14 stycznia 2008
Stowarzyszenie broniące praw dziecka wprowadza cenzurę do swojego raportu, aby uniknąć oskarżeń o rasizm. Obawy dotyczą akapitów opisujących tzw. przestępstwa honorowe, przymusowe małżeństwa na Bliskim Wschodzie. Rädda Barnen tłumaczy konieczność wprowadzenia cenzury, potrzebą oddzielenia tego typu przestępstw od konkretnej religii, czy kultury.

W Szwecji, w latach 1990-2005 11 kobiet zostało zamordowanych w tzw. morderstwach honorowych, przez rodzinę, aby uniknąć hańby. W ankiecie przeprowadzonej przez Główny Zarząd Zdrowia i Opieki Społecznej (Socialstyrelsen) oraz zarządy samorządów wojewódzkich aż 4 400 szwedzkich nastolatków, uczniów szkół średnich, wyraziło swój strach przez przymusowym małżeństwem. Dodajmy, że 1 700 rodziców, ankietowanej młodzieży, było pochodzenia szwedzkiego.

Mohamed Omar, 31 lat, redaktor naczelny czasopisma „Minaret” wyjaśnia na łamach aftonbladet.se, że islam nie ma nic wspólnego z tzw. honorowymi zabójstwami. Islam, jak dodaje wyklucza zabijanie. Nie przeczy jednak, że istnieje szereg fanatyków religijnych, którzy dopuszczają się przestępstw, ale są to, według niego, chorzy ludzie, których przekonania nie mają nic wspólnego z islamem, raczej z przekonaniem o wyższości mężczyzn nad kobietami. Omar wyjaśnia również, że w islamie zarówno mężczyzna, jak i kobieta są wolni i samodzielnie podejmują decyzje o swoim życiu, a zasadniczym założeniem islamu jest, że nikt nie może być zmuszany do poddania się woli drugiego człowieka ze strachu, czy pod wpływem groźby.

Rädda Barnen – http://www.rb.se – stowarzyszenie broniące praw dziecka, należące do The International Save the Children Alliance. Siedziba mieści się w Sundbyberg pod Sztokholmem. Szefową jest Charlotte Petri Gornitzka. Stowarzyszenie działa w Szwecji od 19 listopada 1919. Pierwszą przewodniczą była Ellen Palmstierna.

źródła:
1) Olle Castelius, Rädda Barnen spiker flickorna,
http://www.aftonbladet.se/kvinna/article1621688.ab, 14.01.2008
2) Mohamed Omar, Skyll inte på islam, http://www.aftonbladet.se/debatt/article1582947.ab, 8.01.2008
3) TT-AFP, Våldtäktsoffer dömdes – nu blir hon benådad, http://www.aftonbladet.se/kvinna/article1476358.ab, 17.12.2007
4) TT-Reuters, 20 års fängelse för hedersmord, http://tv4nyheterna.se/1.143228/nyheter/2007/07/20/20_ars_fangelse_for_hedersmord, 20.07.2007
5) Ivan Garcia, Nu ställs hårdare krav vid hedersbrott, http://www.sr.se/cgi-bin/ekot/artikel.asp?Artikel=1440354, 21.06.2007
18:59, szwecja11 , Religia
Link Dodaj komentarz »
 
1 , 2