Szwecja - Serwis Informacyjny o Szwecji. Praca w Szwecji, oferty pracy, gospodarka szwedzka, polityka, szwedzkie partie polityczne, rząd, kultura, literatura szwedzka, film szwedzki, media, motoryzacja, sport, społeczeństwo, równouprawnienie, szkoła, edukacja, studia, wojsko, policja.
| < Kwiecień 2019 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30          
Zakładki:
E-słowniki szwedzkie
Literatura - Stypendia (sv)
Literatura szwedzka - Autorki (sv)
Literatura szwedzka - Portale (sv)
Literatura szwedzka - Wydawnictwa (sv)
Literatura szwedzka (pl)
Media szwedzkie:
Mówią:
Nauka szwedzkiego
Organizacje szwedzkie:
Piszą blogi o Szwecji
Portale z ofertami pracy w Szwecji
Różne o Szwecji
Rządzące partie:
Turystyka
Urzędy, instytucje, administracja w Szwecji:
Varia nie o Szwecji
Zlinkowały - zlinkowali mnie:
statystyka

Liczba odwiedzin od 10.02.2006 r.:

Wikingowie

czwartek, 01 października 2009

W 997 roku Olaf wysłał na Islandię delegację, która miała "zachęcać" do przejścia na chrześcijaństwo. Na czele tej misji stanął rycerz Thangbrand, któremu towarzyszył Gundhleif, który pełnił za granicą zawód żołnierza zaciężnego i zyskał wielki rozgłos jako mistrz miecza i topora.

Islandczycy okazywali niechęć owym "misjonarzom", którzy do nowej wiary  przekonywali mordami opornych. Po kilkunastu takich krwawych nawróceniach "misjonarze" musieli uciekać z Islandii. Olaf wściekł się, że chrystianizacja wyspy przebiega nie po jego myśli i postanowił podziałać na wyobraźnię Islandczyków. Wydał rozkaz pojmania i zamordowania każdego z Islandczyków przebywającego w Norwegii. Wieść szybko dotarła o planowanym masowym mordzie na wyspę. 

Tym to sposobem, aby ratować krajan przebywających w Norwegii, Islandczycy postanowili przyjąć nową wiarę i latem 1 000 roku ustanowiona na althingu prawo, mocą którego Islandia stała się oficjalnie krajem chrześcijańskim.


źródło:Farley Mowat, Wyprawy Wikingów. Dawni Normanowie w Grenlandii i Ameryce Północnej., tłum. Wacław Niepokólczycki, Wydawnictwo "Książnica", Katowie 1995.

środa, 30 września 2009

W Szwecji rocznie ok. 20 % mężczyzn decyduje się na urlop wychowawczy, zwany tam rodzicielskim. A o jednej z pierwszych prób wzięcia na siebie przez mężczyznę roli ojca i matki można przeczytać w Sadze o Thorgilsie.

Thorgils Orrabeinsfori pewnego dnia postanowił wspiąć się na lodowiec, żeby sprawdzić, czy lód fiordowy już puszcza. Nieopacznie zostawił swoją żonę Thoreję z malutkim dzieckiem samą z niewolnikami w domu. Gdy wrócił Thoreja była martwa a dziecko ssało jej pierś. Thorgils czuwał przez całą noc przy niemowlęciu, ale czuł, że musi coś przedsięwzięć, jeżeli chce, żeby jego syn przeżył. Wziął wówczas nóż i naciął własną brodawkę sutkową, która zaczęła krwawić. Dał dziecku ją szarpać, aż krew zmieszała się z płynem, który wyciekał.

Niezwykła jest kulminacja tej ojcowskiej miłości. Gdy pewnego dnia Thorgils wybrał się w podróż do Islandii nadszedł silny sztorm. Wielka fala wody porwała mu z kolan Thorfina i wyrzuciła za burtę. Thorgils stwierdził, że nie ma już sensu ratowania statku, skoro stracił syna, ale nagle kolejna fala wrzuciła chłopca z powrotem na pokład. Nowy duch wstąpił w ojca, który zachęcał wszystkich do raowania statku. Jednak Thorfin zaczął wymiotować i chwilę potem umarł.

"Thorgils oszalał z żalu. Nie jadł przez czterdzieści osiem godzin i nawet kiedy dobili bezpiecznie do brzegu nie chciał się rozstać z ciałem syna." Odciągnięto go na bok i zaniesiono ciało syna na cmentarz a on o mało nie zabił tych, którzy to zrobili. Jednak w końcu ochłonął. Potem powiedział, że "nie dziwi się, iż kobiety kochają dzieci, które wykarmiły własną piersią, bardziej niż kogokolwiek innego."

źródło: Farley Mowat, Wyprawy Wikingów. Dawni Normanowie w Grenlandii i Ameryce Północnej., tłum. Wacław Niepokólczycki, Wydawnictwo "Książnica", Katowice 1995

Rzecz się dzieje za czasów Olafa Tryggvasona, nieprawego potomka króla Haralda Pięknowłosego, więc nie w Szwecji, ale blisko, bo w Norwegii. Olaf w 995 ruszył z atakiem na Norwegię, zamordował jarla Haakona z Lade, rządzącego nią w imieniu króla duńskiego i zabrał się za podbijanie kraju.

Pewnie był jednym z pierwszych północnoeuropejskich władców, którzy zdali sobie sprawę, jak bardzo przydaje się chrześcijaństwo w zdobywaniu nowych terytoriów i poszerzaniu władzy. Był niezwykle okrutny. Ci, którzy stawiali opory przed nową wiarą byli wyrzynani, paleni w swoich domach lub poddawani próbie węża.

Podczas próby węża "ustnik metalowego rogu wojennego wciskano ofierze głęboko w gardło, następnie wkładano do rogu węża, najczęściej żmiję, i zatykano róg. Po tych przygotowaniach podgrzewano róg zmuszając torturowaną żmiję do ucieczki przez wpełznięcie do gardła ofiary."

źródło: Farley Mowat, Wyprawy Wikingów. Dawni Normanowie w Grenlandii i Ameryce Północnej., tłum. Wacław Niepokólczycki, Wydawnictwo "Książnica", Katowice 1995

sobota, 22 sierpnia 2009
Jednym z wikingów, którym przypisuje się odkrycie Islandii jest szwedzki wiking Gardhar Svavarson. Jakoby zapędzony na wyspę wiatrami, podczas podróży na Hebrydy, po spadek swojej żony. Jeżeli jest to prawda, to mu się nie spieszyło, ponieważ spokojnie opłynął południowe wybrzeża Islandii, przezimował na zachodnich, a do następnego lata dokończył opłynięcie wyspy.

źródło: Farley Mowat, Wyprawy Wikingów. Dawni Normanowie w Grenlandii i Ameryce Północnej, tłum. Wacław Niepokólczycki, Wydawnictwo "Książnica", Katowice 1995.
W IX wieku ludność Szwecji, Norwegii i Danii dzieliła się na dwie odrębne grupy:
1) rdzennych mieszkańców będących zlepkiem ludów długogłowego neolitycznego typu, przemieszanego z różnego rodzaju imigrantami,
2) rasy panów, zwanych pierwotnie Asami, czyli Eastmanami, którzy podbili całą Skandynawię w czasach Chrystusa. To właśnie Eastmani byli tak podziwiani w hitlerowskich Niemczech za swoją bezwzględność. Uniknęli oni asymilacji rasowej, do tego stopnia, że ich potomkowie tworzyli arystokrację skandynawską jeszcze w IX wieku. To im właśnie wikingowie zawdzęczają niechlubną sławę bezwzględnych najeźców terryroryzujących ludy Europy.

źródło: Farley Mowat, Wyprawy Wikingów. Dawni Normanowie w Grenlandii i Ameryce Północnej, tłum. Wacław Niepokólczycki, Wydawnictwo "Książnica", Katowice 1995.

wtorek, 30 września 2008
Przeglądając zasoby Wikipedii natrafiłam na tę informację:

"Według aktualnego stanu wiedzy rasa (nowofundland) pochodzi z Nowej Fundlandii i powstała w wyniku krzyżówek psów zamieszkujących wyspę Indian Beotuk z dużymi psami do polowań na niedźwiedzie, które na wyspę przywieźli około 1100 roku Wikingowie; rasę ukształtowała zapewne także domieszka krwi ras psów przywiezionych z Europy przez rybaków - jednakże podstawowe cechy rasy pozostały niezmienione i już około roku 1600 można mówić o dużej stałości rasy - zarówno z punktu widzenia morfologii, jak i użytkowości (cechy charakteru)."

źródło:  http://pl.wikipedia.org/wiki/Nowofundland   
piątek, 15 lutego 2008

Anglo Saxon Chronicle pod datą 789 roku odnotowuje pierwszą wzmiankę o obecności wikingów na wodach brytyjskich. Do fatalnych w skutkach odwiedzin, doszło u wybrzeża Dewonu, dokąd przypłynęły trzy szybkie okręty.

Hrabia Beaduheard, namiestnik króla zachodnich Sasów Beorhtrica, postanowił sprawę wyjaśnić i wraz z kilkoma konnymi z Dorchester, pojechał na spotkanie przybyszów. Trudno powiedzieć, czy to brak kompetencji językowych, czy nieumiejętna sztuka dyplomatyczna doprowadziła do fatalnego końca. Hrabia w niewybredny i dumny sposób wyjaśniał gościom, że ich wizyta na ziemi saskiego władcy jest aktem bezbożnym i czynem krnąbrnym. Na co wikingowie sięgnęli po topory i zasiekli eskortę earla i jego samego też.

Od tego pierwszego najazdu obcych gości zaczęto nazywać Duńczykami.

PS Zastanawiałam się, czy po pierwsze nie stworzyć osobnego wątku pod tytułem „ciekawostki historyczne” lub po prostu „historia”. Ostatecznie stwierdziłam, że mogę to również podciągnąć pod politykę zagraniczną, choć niewątpliwie sięgającą czasów odległych. Druga sprawa, to ten wątek duński na blogu o Szwecji, ale w końcu jest o wikingach, więc poniekąd nadal w temacie. PS2 Przekonała mnie Asia (pozdrawiam) i tworzę osobną kategorię poświęconą wyłącznie Wikingom.

tagi: Szwecja, historia Skandynawii, wikingowie, historia wikingów

źródło:
1)Witold Chrzanowski, Słowianie i wikingowie, Wydawnictwo EGIS Sp.z o.o., Kraków 2007, s. 47